จากใจลึกๆ

2005 Dec 13, 02h

วันหนึ่ง ฉันเดินเข้าไปในสนามกีฬามโหฬารที่เต็มไปด้วยนักเรียนจากสองสถาบัน ที่ใช้สีชมพูร่วมกัน ไม่อยากเชื่อว่า มองไปไหนก็มีแต่หน้าตาที่คุ้นๆ ทั้งนั้น

เดินลงไปยังชานชาลา ก็พบกลุ่มมิตรสนิทแปดคน (จีสามแอนด์พี+มะเฟี้ยว) คนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างกับว่าไม่ได้เจอกันนาน ก็จริงนะ ไม่ได้เห็นหน้าเห็นตาเกือบสองปีแล้ว คนเขาคิดถึงนี่ อย่างนี้ได้พบตัวจริงก็สุขล้นหัวใจสิ

อีกคนหนึ่งก็ เหมือนคู่หู ที่คุยได้ทั้งวันทั้งคืนไม่เบื่อก็ชวนเราเดินคุยไปในสวน เดินคุยกันไป ซึมซับบรรยากาศของโรงเรียนในช่วงเย็น เพื่อนคนนี้ไม่เคยหยุดติดต่อมาเลย ตอนที่เราอยู่ต่างประเทศก็ยังติดต่อเขียนจดหมายมา ฝึกภาษาไปในตัว กลับมาเมืองไทยแล้ว มิตรภาพไม่ได้เจือจางลงไปแม้แต่นิด แต่กลับแข็งแรงขึ้นและมีคุณค่ามากขึ้น

คุยกันไปคุยกันมา รู้สึกเหมือนคุยกับความทรงจำของตัวเองมากขึ้นไปทุกที

เสียงโทรศัพท์มือถือเราดังขึ้น มันดังจนน่ารำคาญ ฉันเอื้อมมือไปในกระเป๋าสะพายเพื่อหยิบขึ้นมาดูว่าใครติดต่อมา พอละสายตาจากจอโทรศัพท์อีกครั้ง ฉันก็กลับมาสู่โลกแห่งความจริง บนเตียง ใต้ผ้าห่ม ที่ประสบไปนั้นเป็นเพียงฝันหรือ ฉันพยายามหลับตานอนเพื่อกลับไป แต่มันจบลงแล้ว ตื่นเถิดนายโอม อย่ามัวหลับไหล ฝันถึงเพื่อนที่แสนไกล วันนี้ทำชีวิตให้ดีที่สุด สักวันจะได้พบบุคคลที่รักอีกครั้งตามปรารถนา

Others say

Commenting is closed for this article.