Time to Move On (Day 643)

2005 Dec 17, 00h

วันนี้กลับไปยัง High School ไปหาที่ปรึกษาแนะแนว เรื่องผลการเรียนที่มหาวิทยาลัย ตกลงเราเรียนซ้ำได้แล้วเขาจะไม่นับอันที่เน่า (ช่วย GPA) ตอนนี้เกรดเฉลี่ยของ ม.6 อยู่ที่ 3.71 ไม่วิเศษเหมือนเพื่อนๆ หลายคน (เอาเป็นว่าเกือบทุกคน) ซึ่งประมาณไว้ว่าในบรรดานักเรียนที่ได้เกรดเฉลี่ย 3.7 ขึ้นไปในรุ่นของเรา มีแต่ชื่อที่คุ้นๆ ทั้งนั้น ผู้ที่ได้ Perfect 4 ก็เป็นพวกอดีตห้อง 9 ห้อง 10 เกือบทั้งหมด (?)

ส่วนเกรดเฉลี่ยของมหาวิทยาลัยอยู่ที่ 3.4 ตกหล่นจาก 3.93 เนื่องจากแคลคูลัส 2 เน่า ไม่รู้จะมีผลต่อการเข้าคณะหรือเปล่า (ที่นี่สมัครเข้าคณะในปี 2 เรียนปี 3-4)

เสร็จจากธุระในห้องแนะแนวแล้วก็เดินเข้าไปในโรงอาหาร เรารู้สึกแปลกๆ ในขณะที่เดินผ่านโต๊ะที่เต็มไปด้วยนักเรียนหิวๆ ผ่านกิจกรรมถ่ายภาพกับเชียร์ลีดเดอร์ รู้สึกเหมือนกับว่าเรามาอยู่ผิดที่ เหมือนกับเราไม่ควรอยู่ที่นี่ จริงที่ว่าเราไม่ได้ก้าวเท้าเข้าโรงเรียนนี้มาเป็นเดือนๆแล้ว ไปใช้ชีวิตส่วนมากอยู่ที่วิทยาเขต Bothell ของมหาวิทยาลัยวอชิงตัน ซึ่งใช้พื้นที่ร่วมกับ Cascadia Community College ที่เราเรียนอยู่

คงเป็นเพราะความรู้สึกที่ว่า “เราเป็นนักศึกษาแล้ว” (ในขณะที่ยังมีสถานะเป็นนักเรียน ม.6 แต่ไม่เรียนที่ ร.ร. แล้ว) จึงคิดว่ากิจกรรมต่างๆ และ การใช้ชีวิตแบบในโรงเรียนมัธยมเป็นสิ่งที่เก่าแล้ว จบไปแล้ว ไม่สำคัญแล้ว เราเดินหน้าต่อไปยังช่วงใหม่ของชีวิตที่ท้าทายยิ่งขึ้น

เรากลับไปที่สวนนนท์ในเวลานี้ ก็เช่นเดียวกัน ยกตัวอย่างแบบไปกีฬาสี จะกลับไปในฐานะ “ศิษย์เก่า” แม้รุ่นของเราจะยังไม่จบ คงเหมือนเพื่อนๆ ที่เตรียมอุดมกลับไปเยี่ยมเพื่อนๆ ที่ ส.ก.น. คือเหมือนกับว่า ฉันไม่แคร์มากกับเรื่องกิจกรรม กับ เรื่องบ้าๆ บอๆ ที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน แต่เราไม่หมายความว่า “ไม่รักโรงเรียนแล้ว” หรือ “ทิ้งเพื่อน” แต่หมายความว่า ทุกสิ่งที่เรากล่าวไว้ข้างต้นเกิดขึ้นห่างไกลมากจนผลกระทบกับเรามีน้อย ข้ามทวีป ข้ามมหาสมุทร เป็นพันๆ กิโลเมตร ทำให้มันไม่สำคัญมากเท่าเรื่องใกล้ตัว

Others say

ดีที่โอมคิดว่าช่วงใหม่ของชีวิตจาท้าทายนะ สำหรับเรานี่ยังอาลัยอาวรณ์ชีวิต ม.ปลาย อยู่เลย ^^”

เราสอบแคลตอนกลางภาคเนี่ย จารอดมั๊ยน้า..

— f A i ~ *    2005-12-17 02:03    #

Commenting is closed for this article.